Geschiedenis

Het Domaine de la Martinette ligt in de gemeente Lorgues een stadje dat al in de twaalfde eeuw bestond. Deels ligt het domein in de buurgemeente Le Thoronet, waar de beroemde Abbaye du Thoronet staat.  

Op de plek waar het domein ligt is al door de Romeinen landbouw en wijnbouw beoefend. Dit blijkt uit gevonden Romeinse waterputten en stenen muren uit die tijd. Het domein in min of meer de huidige vorm en oppervlakte is begonnen met de aankoop van enige percelen grond door Berlinguer Chieusse in 1620. Later werd de naam Chieusse verlengd met: de Combaud. De familie Chieusse de Combaud is in de loop der jaren gaan behoren tot de notabelen van Lorgues en heeft magistraten, advocaten, rechters en kamerleden geleverd. Het domein is ruim driehonderd jaren in deze familie gebleven tot rond 1925.

In de zeventiende eeuw werd er een bastide gebouwd, een forse boerenwoning.  In 1873 werd dit gebouw aan de toenmalige "eisen van de tijd" aangepast door op de bestaande kelders een "château" te bouwen. De oude, dus waarschijnlijk zeventiende eeuwse kelders functioneren nog steeds.  

Na 1925 wisselde het domein, dat nog steeds een gemengd boerenbedrijf was -met de nadruk op wijnbouw- verschillende keren van eigenaar.  

In 1998 werd het domein uiteindelijk verworven door de familie Liégeon, die begon met de restauratie van de gebouwen en de bouw van een nieuwe wijnkelder naast de oude wijnkelders. Tevens werden de wijngaarden deels herplant en werd het bedrijf op moderne leest geschoeid onder leiding van de keldermeester Stephan Dessolis.

In 2007 werd het domein aangekocht door Dolf Huijgers, oud-bankier en ondernemer.

Het domein bestaat uit 288 hectaren, bosgrond, olijfberg, wijngaarden en weilanden.

Vanaf de aanvang is het domein een gemengd boerenbedrijf geweest. Er vond wijnbouw plaats, akkerbouw, groente- en fruitteelt en in de 19e eeuw ook de toen populaire zijderupsteelt.

Tot in de vijftiger jaren van de vorige eeuw woonden en werkten er ruim tweehonderd mensen op het domein. Daarvan getuigt een enorme hoeveel restanques, droog gestapelde muren van losse kalkstenen van het domein zelf. Deze restanques dienden tot terrasvorming op het geaccidenteerde terrein, er is een hoogteverschil van ruim honderd meter. Maar deze muren hadden ook de functie om de warmte van de zon op te nemen en die 's nachts aan de olijfbomen af te geven. Verder zijn de geweldige steenmassa's van belang om het schaarse regenwater, soms regent het maanden geen druppel, vast te houden voor de wortels van de planten en bomen. Je ziet dan ook overal in de Provence deze soms prachtige verweerde muren liggen, met dicht langs de rand olijfbomen geplant.

In 1956 was er in de Provence een geweldig strenge winter met temperaturen van min 20°C. Deze extreme koude heeft in de Provence nagenoeg alle olijf- en fruitbomen dood gevroren. Hierdoor is een eind gekomen aan het grote boerenbedrijf op La Martinette. Sindsdien is er alleen sprake van de exploitatie van 35 hectaren wijngaard en van olijfbouw. De zeer oude stronken van de bomen die toen dood zijn gevroren, zijn intussen uitgeschoten en dragen weer vrucht. Een groot deel van de olijfgaard werd wel overwoekerd door bos. 

Men is doende de olijfbomen in dat bos te "bevrijden" en weer in productie te nemen. De olijfolie is 100 procent zuiver, koud geperst bij een traditionele molen uit de dertiende eeuw in Flayosc.

Een imker houdt op het terrein 23 bijenvolken, die zorgen voor natuurzuivere heerlijke honing.

Van het grote boerenbedrijf uit het verleden resteren nog verscheidene grote ruïnes van boerderijen en huizen op het terrein.

Na het rampjaar 1956 geraakte het domein in de versukkeling, zoals heel veel boerenbedrijven in de Provence. Verschillende eigenaren probeerden er hun hobbies uit te oefenen. 

Zo is iemand jarenlang bezig geweest met een plan om twee golfbanen aan te leggen en vijfhonderd vacantiewoningen. Daar werd geen vergunning voor verleend, gevolg faillissement.  

Tijdens de bovengenoemde bouw van het château in 1873 viel een dochtertje van de familie uit de toren in aanbouw. Het meisje zou begraven zijn in de muren van het château. Ter plekke werd besloten tot de bouw van een kapel. In die kapel werd een wassen beeld van het meisje onder het altaar in een glazen kistje gelegd. Bizar verhaal: in 1970 is dit kistje met wassen beeld gestolen. Men is nu doende het château en de kapel te restaureren.

De volksmond vertelt dat het domein sindsdien La Martinette heet, maar dat klopt niet. Op oude kaarten uit ca. 1740 heette het domein al "La Martinette. Er gaat ook nog steeds een verhaal rond in het dorp dat een vervelend dochtertje van de patron, Martinette geheten, door een der landarbeiders is vermoord in de negentiende eeuw en dat sindsdien het domein "La Martinette" heet. Gezien het bovenstaande klopt dat dus ook niet.